HET  AANZOEK

Een lange poos woonden ze al samen,
die slome Karel en wat drukkere Sofie.
Ze behoorden niet, tot de allerjongsten
en leefden rustig in de beste harmonie.
 
Zij verlangde sterk om ééns te trouwen
en het was haar wens dat snel te doen.
Ze wilde´t voor de kennissen en buren,
maar ook vastheid voor haar pensioen.

Zij verwachtte, dat hij´t ooit zou vragen
en uitte in bedekte termen, wat ze wou.
Hij begreep wel waar zij dan op doelde,
doch reageerde doorgaans nogal lauw.

Ze dacht teneinde raad, hém te vragen,
maar vond dat toch wel tamelijk genant.
Eindelijk na nachten heel slecht slapen,
schoof ze al die bezwaren aan de kant.

Ze vatte moed toen hij kalm zat te lezen
en begon, na gestotter en wat stamelen.
Karel., ik zou heel graag willen trouwen
en,..meer moed kon ze niet verzamelen,

Zijn weerwoord gaf haar weer wat moed,    
toen hij zei, ja Sofie dat wil ik ook graag.
Al de spanning was nu totaal verdwenen    
en verrukt verwachtte zij zijn grote vraag.

Hij vervolgde, ik begrijp jouw grote wens,
maar weet je wat het is, mijn beste Sofie.
Ik zou ook wel heel graag willen trouwen,
maar echt ik weet warempel niet met wie.  
                 
P.B.K. 2013